اختلالات بارداری

رویدادهای طبیعی حاملگی به طور بالقوه زمینه را برای طیف گسترده ای از اختلالات موضعی و سیستمیک فراهم می کند. به عنوان مثال، ناهنجاری‌ها در روند لانه گزینی، مستعد سقط مکرر و پره اکلامپسی-اکلامپسی هستند (به بعد مراجعه کنید). علاوه بر این، استعداد ژنتیکی برای بیماری که در غیر این صورت ممکن است برای چندین دهه پنهان بماند، ممکن است برای اولین بار در دوران بارداری به طور موقت آشکار شود.

یک مثال عالی از دومی، استعداد ژنتیکی برای ابتلا به دیابت است. همانطور که بحث شد، حاملگی واقعاً یک حالت ضد تنظیمی است، با افزایش چندین هورمون افزایش دهنده گلوکز خون، به ویژه hCS. به دلیل ویژگی‌های مقاوم به انسولین بارداری، کنترل قند خون در دیابتی‌هایی که باردار هستند بسیار سخت‌تر است.

بیماران غیر دیابتی نیز ممکن است به طور موقت در طول بارداری دچار مشکلات دیابت شوند (مشکلات دیابت بارداری). مشکلات دیابت بارداری شایع است و ۲ تا ۵ درصد از تمام حاملگی ها در ایالات متحده را شامل می شود. بسیاری از این افراد بعداً مشکلات دیابت نوع ۲ را بروز می دهند.

کنترل بد گلوکز خون در طول دوران بارداری بر مادر، روند بارداری و جنین تأثیر می گذارد. رتینوپاتی و نفروپاتی مادر ممکن است در طول برنامه از دوران بارداری ظاهر شوند، حتی اگر شدت طولانی مدت بیماری مادر احتمالاً با باردار بودن تغییر نکند.

واقعاً بروز مشکلات حاد دیابت، مانند کتواسیدوز، هیپوگلیسمی و عفونت ها در طول بارداری بیشتر است. بیماران مبتلا به دیابت بارداری و بارداری در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به پره اکلامپسی-اکلامپسی هستند. مدیریت ضعیف گلوکز همچنین میزان و خطر سزارین را با عوارض مرتبط با بیهوشی و جراحی افزایش می دهد.

اثرات کنترل ضعیف گلوکز بر روی جنین حتی عمیق تر است. مرگ و میرهای غیر قابل توضیح جنین، سقط جنین خود به خود و ناهنجاری های مادرزادی افزایش می یابد. اینکه چگونه دیابت بارداری خطر ناهنجاری های مادرزادی را افزایش می دهد به خوبی درک نشده است. برخی از مطالعات تغییر متابولیسم میئوینوزیتول و پروستاگلاندین را دخیل دانسته اند. تحقیقات دیگر اثرات جنینی رادیکال های آزاد اکسیژن تولید شده در مقادیر زیاد در حاملگی های دیابتی را نشان داده اند.

ماکروزومی جنین (اندازه بدن بزرگ) در بیماران دیابتی با کنترل ضعیف افزایش می یابد. گلوکز خون بالای مادر باعث ترشح انسولین جنینی و در نتیجه در جنین بزرگتر می شود. با بزرگتر شدن جنین، خطر عدم تناسب جنین لگنی افزایش می یابد، که به زایمان های واژینال تروماتیک یا افزایش دفعات سزارین کمک می کند. هیپوگلیسمی نوزادان، هیپوکلسمی، پلی سیتمی و هیپربیلی روبینمی نیز ممکن است رخ دهد.

مقادیر بالای استروئیدها همراه با سایر محصولات در باردار فکر می‌کنند که می‌تواند منجر به انواع مشکلات پزشکی شدید دیگر شود. باردار بودن به طور متناقضی با هر خونریزی و ترومبوز مرتبط است. هر کدام با عملکردهای منحصر به فرد جفت و سازگاری های آن در برنامه تکامل پستانداران مرتبط هستند.

جدا شدن جفت از دیواره از رحم در بدو تولد با توجه به قرارگیری نزدیک جفت و خون مادر، که ۱۰ درصد آن به سمت رحم هدایت می شود، خطر خونریزی قابل توجه و تهدید کننده زندگی را به همراه دارد. به عنوان یک سازگاری با این خطر، باردار بودن یک فکر انعقادی بیش از حد است که تا حدی توسط تحریک استروژن پروتئین‌های انعقادی کبد ایجاد شده است.

از نظر فیزیولوژیکی، این افزایش تمایل به انعقاد و کاهش فعالیت سیستم فیبرینولیتیک ممکن است برای مدیریت خونریزی پس از زایمان مفید باشد. از نظر پاتولوژیکی، همین عوامل خطر ترومبوز نامناسب را ایجاد می کنند. محاسبه شده است که خطر ترومبوفلبیت در همان ماه اول پس از زایمان در مقایسه با حالت غیر باردار تقریباً ۵۰ برابر افزایش می یابد.

هنگامی که ترومبوز رخ می دهد، درمان از طریق خطرات تراتوژنیک مرتبط با درمان استاندارد با وارفارین پیچیده است. در نتیجه، بیماران باردار مبتلا به ترومبوز تحت درمان هپارین زیر جلدی قرار می گیرند. حداقل ۱۵ درصد از تمام حاملگی ها در نتیجه عوامل ژنتیکی یا محیطی قبل از دوره ای که وجود خارج از رحم امکان پذیر است (حدود ۲۴ هفته بارداری و وزن سیستم ۷۵۰ گرم) به سقط خود به خود خاتمه می یابد.

سقط جنین اجتناب ناپذیر همراه با خونریزی شدید، درد و گشاد شدن مجرای داخلی است. تهدید به سقط زمانی در نظر گرفته می شود که خونریزی رحمی بدون درد با دهانه رحم بسته و بدون ظاهر رخ دهد. برای بیمارانی که با خونریزی و ناراحتی واژینال در سه ماهه اول مراجعه می کنند، سقط جنین باید از حاملگی مولار و حاملگی خارج از رحم تشخیص داده شود.

حاملگی خارج از رحم ناشی از کاشت بلاستوسیست به پوشش لوله به جای آندومتر است. لوله های فالوپ آسیب دیده یا زخمی، ناشی از عفونت های لگنی یا اندومتریوز اولیه، مانع از انتقال از تخمک بالغ یا زیگوت می شود که منجر به برخی زمینه ها برای حاملگی خارج رحمی می شود. در این ناحیه، جنین زنده نیست، اما رشد جنین منجر به پارگی و خونریزی احتمالاً تهدید کننده زندگی می شود، مگر اینکه با جراحی یا پزشکی از بین برود.

تشخیص با عدم افزایش مناسب hCG سرم در چند هفته اول بارداری و با عدم شناسایی حاملگی داخل رحمی توسط سونوگرافی انجام می شود. خونریزی سه ماهه سوم معمولاً با جفت سرراهی (انسداد جفت تمام یا بخشی از سیستم داخلی دهانه رحم) یا جدا شدن زودرس جفت (جدا شدن زودرس جفت کاشته شده طبیعی پس از همان سه ماهه اول) مرتبط است.

خانم‌هایی که چندین بار بارداری قبلی داشته‌اند، در خطر افزایش جفت سرراهی هستند، که اعتقاد بر این است که به دلیل تشکیل بافت اسکار از کاشت‌های قبلی است. جداشدگی جفت به دلیل خونریزی در صفحه دسیدوال ثانویه به پارگی عروق است و با فشار خون بالا، سیگار کشیدن و حاملگی های چندقلویی مرتبط است، که انتظار می رود همه اینها بر وضعیت عروق جفت تأثیر بگذارد. خونریزی می تواند قابل توجه و تهدید کننده موجودیت باشد.

سریعترین رژیم لاغری