مسابقه ای برای نجات ماهی با خشک شدن ریو گرانده، حتی در آلبوکرکی


آلبوکرکی، NM (AP) – در یک بعدازظهر سوزان اخیر در آلبوکرکی، وسایل نقلیه آفرود از بستر خشک رودخانه که معمولاً رودخانه ریو گراند در آن جریان دارد، بالا و پایین رفتند. رانندگان هیجان‌انگیز نبودند، اما زیست‌شناسان امیدوار بودند که تا آنجا که می‌توانند ماهی‌های در حال انقراض را نجات دهند، قبل از اینکه خورشید حوضچه‌های کوچک آب را به غبار تبدیل کند.

برای اولین بار در چهار دهه گذشته، پنجمین رودخانه طولانی آمریکا هفته گذشته در آلبوکرکی خشک شد. زیستگاه ماهی مینو نقره ای در معرض خطر Rio Grande – یک ماهی بومی براق و به اندازه صورتی – با آن همراه شد. اگرچه طوفان‌های تابستانی رودخانه را دوباره خیس کرده است، کارشناسان هشدار می‌دهند که خشک شدن این رودخانه در شمال، نشانه‌ای از شکنندگی فزاینده آب است و ممکن است اقدامات کنونی حفاظتی برای نجات ماهی‌ماهی کافی نباشد و همچنان آب مزارع، حیاط‌های خلوت و اطراف را تامین کند. پارک ها

این مینا فقط در حدود ۷ درصد از محدوده تاریخی خود زندگی می کند و یک قرن از دست دادن زیستگاه خود را تحمل کرده است زیرا رودخانه نزدیک به ۱۹۰۰ مایل (۳۰۵۸ کیلومتر) سد شده، منحرف شده و از کلرادو به نیومکزیکو، تگزاس و شمال مکزیک هدایت شده است. در سال ۱۹۹۴، دولت ایالات متحده آن را در فهرست در معرض خطر قرار داد. دانشمندان، مدیران آب و گروه‌های زیست‌محیطی برای زنده نگه‌داشتن این ماهی کار کرده‌اند – همانطور که قانون گونه‌های در خطر انقراض نیاز دارد – اما این تلاش‌ها با تقاضا برای آب و تغییرات آب و هوایی همسو نبوده است.

سال‌ها خشکسالی، دمای سوزان و فصل غیرقابل پیش‌بینی باران‌های موسمی، زیستگاه‌های باقی‌مانده آن را تخریب می‌کند و مسئولان را با امیدی به باران مواجه می‌کند.

توماس آرچدیکن، زیست شناس خدمات ماهی و حیات وحش ایالات متحده که مسئول برنامه نجات ماهی است، می گوید: «آنها برای شرایط زیادی سازگار هستند، اما نمی توانند این را بفهمند. “وقتی شما یک روز جریان داشته باشید و روز دیگر برای مایل ها جریان نداشته باشید، آنها نمی دانند چگونه از آن خلاص شوند.”

هنگامی که بخش‌هایی از رودخانه خشک می‌شود، مسئولان از تورهای دستی و سینه‌های دریایی برای بیرون کشیدن ماهی‌ها از گودال‌های گرم و انتقال آنها به بخش‌هایی از رودخانه که هنوز در جریان هستند استفاده می‌کنند. میزان بقای مینا پس از نجات ناچیز است – کمی بیش از ۵٪ – به دلیل استرس آب گرم و راکد و جابجایی اجباری.

Archdeacon گفت: با این حال، رها کردن ماهی در استخرها حکم مرگ قطعی است. او و سایر زیست شناسان کیلومترها از بستر خشک شده رودخانه را به جایی رساندند که آب دوباره جمع شد – در محل خروجی یک تصفیه خانه فاضلاب. تنها تعداد انگشت شماری از ۴۰۰ ماهی نجات یافته زنده خواهند ماند و بهترین شانس آنها شنا در فاضلاب تصفیه شده است.

در طول سال‌ها، دولت تعداد زیادی از میناهای نقره‌ای را پرورش داده و رها کرده است، اما مقامات می‌گویند که برای احیای این گونه‌ها، همیشه به زیستگاه می‌رسد.

و گزینه های کمی باقی مانده است تا به میزان قابل توجهی آب بیشتری به رودخانه وارد شود.

جان فلک، محقق سیاست آب در دانشگاه نیومکزیکو، گفت: «تغییر آب و هوا در حال حاضر به سرعت به سراغ ما می‌آید که از ابزارهایی که در چند دهه گذشته توسعه داده‌ایم پیشی گرفته است».

از لحاظ تاریخی، یکی از راه‌های ارسال آب بیشتر به رودخانه، رهاسازی آن از مخازن بالادست بوده است. اما در سال جاری، نیومکزیکو به دلیل بدهی پایین دستی که به تگزاس به عنوان بخشی از یک قرارداد فشرده بدهکار است، قادر به ذخیره آب اضافی نبوده است. در اعماق خشک‌ترین دوره‌ای که غرب در ۱۲۰۰ سال گذشته دیده است، رودخانه توسط طوفان‌های بارانی که در ماه ژوئن آمد دوباره پر نشد.

دیو دوبویس، اقلیم شناس ایالت نیومکزیکو، گفت: «زمان و مکان طوفان ها در مکان مناسبی برای حفظ جریان رودخانه نبود.

برای حفظ آب بیشتر در ریو گراند، ایالت و نواحی آبیاری به کشاورزان پیشنهاد می‌دهند که مزارع را کاشته نکنند، اما تاکنون تعداد کمی از آنها را انتخاب کرده‌اند. در نیومکزیکو، کشاورزی در مقیاس کوچک معمول است و بسیاری از کشاورزان مزارع خود را آبیاری می‌کنند. با کانال های خاکی چند صد ساله که از حیاط خلوت آنها عبور می کند و به دلایل فرهنگی نیز زمین را حفظ می کند.

کشاورزان با آوار کردن مزارع خود به صرفه جویی در مصرف آب برای مینا و کاهش بدهی به تگزاس کمک می کنند. اما مقامات می گویند که در یکی از ولسوالی های کلیدی روی رودخانه، امسال تنها ۵ درصد از زمین ها به صورت آیش باقی مانده است.

جیسون کاسوگا، مهندس ارشد بخش حفاظتی میدل ریو گراند گفت: “ما به افراد بیشتری برای انجام این کار نیاز داریم.” کاسوگا گفت، اما این برنامه در دومین سال خود قرار دارد و کشاورزان می خواهند محصولات کشاورزی کنند.

در چهار سال گذشته، رون مویا حدود ۵۰ هکتار (۲۰ هکتار) یونجه و محصول در نزدیکی آلبوکرکی کشت کرده است. مویا که یک مهندس بازنشسته بود، گفت که به درخواستی برای کار در زمینی که نسل‌های قبل از او خانواده‌اش کشت کرده بودند، پاسخ داد. سال گذشته، مویا ۱۰ هکتار (۴ هکتار) از زمین خود را در ازای چند هزار دلار بی‌کار رها کرد، اما گفت که امسال این کار را انجام نمی‌دهد – با وجود اینکه پول بیشتری به او پیشنهاد شد – زیرا می‌خواست رطوبت خاک را حفظ کند. در مزرعه اش زنده است مویا بدبین است که تنها ماندن به موفقیت های زیادی می رسد.

«کسانی هستند که معیشتشان به پرورش یونجه بستگی دارد. این چیزی است که آنها می دانند. آیا می توانید تصور کنید که کل دره به خاک سپرده شود؟ این فقط احمقانه به نظر می رسد،” او گفت.

همچنین آب زیادی برای خروج از بزرگترین شهر نیومکزیکو، آلبوکرکی وجود ندارد. بر اساس داده‌های ارائه شده توسط این شهر، مانند سایر کلان‌شهرهای غربی، این شهر تقریباً ۵۶۳۰۰۰ نفری، مصرف سرانه آب خود را به طرز چشمگیری کاهش داده است، از حدود ۲۵۰ گالن (۹۴۶ لیتر) در روز در سال ۱۹۹۴ به ۱۱۹ گالن (۴۵۰ لیتر) در سال ۲۰۱۹. آب و برق آلبوکرکی همچنین از آب های زیرزمینی و آب رودخانه کلرادو استفاده می کند.

به گفته مایک هامان، مهندس آب ایالت نیومکزیکو، “میوه کم آویزان قبلاً در آلبوکرکی چیده شده است، بنابراین اکنون کمی سخت تر شده است.”

___

آسوشیتدپرس از بنیاد خانواده والتون برای پوشش سیاست های آب و محیط زیست حمایت می کند. AP تنها مسئول تمام محتوا است. برای همه پوشش های زیست محیطی AP، به https://apnews.com/hub/climate-and-environment مراجعه کنید.