نقش شبهه افکنان در واقعه عاشورا! – اخبار


امام حسین علیه السلام

بسیاری از مردم کوفه در جدی بودن دعوای حسین و یزید تردید داشتند و فکر می کردند که سرانجام بین آن دو که از یک قبیله و قبیله هستند صلح برقرار خواهد شد و بعید است که خون عامل تعیین کننده عدم مشارکت باشد. حسین. -وفاداری و لذا با ناباوری و اشک شاهد شهادت آن حضرت بودند.

به گزارش نبأخبر، امروز هفتمین روز از ماه محرم است که با شهادت امام حسین (ع) رنگ خون به خود گرفت و سرخی آن تاریخ اسلام را تحت تاثیر قرار داد. دیدار به مناسبت این ایام مجموعه مقالاتی از حسین جعفری را منتشر می کند.

توجه به حوادث پس از شهادت امام حسین علیه السلام از جمله حمله مأموران یزید به مکه و مدینه و سرکوب خونین مردم، قیام صالحان در کوفه و همچنین قیام مختار، و غیره. .، نشان می دهد که برخی از مخالفان و منتقدان حاکمان فاسد اموی و مروانی در بزگاه در انتخاب راه درست تردید کردند، به وظیفه خود به نحو مؤثر و به موقع عمل نکردند و زمانی که هیچ سودی برای قیام و مخالفت آنها نداشت، اقدام کردند و کشته شدند!

قیام توابین در کوفه و قیام مردم مدینه «حرا» نمونه‌های بارز حرکت اعتراضی نابهنگام مردم است که در زمانی که لازم بود از امام حسین حمایت کنند. با تردید سکوت کردند و سرانجام در اثر بی احتیاطی جان باختند و بقیه در سکوت به زندگی ادامه دادند.

اگر بپذیریم که علت سکوت و تردید برخی از اهالی و ناظران کوفه و مدینه و مکه ترس از زندگی بوده است اما در مورد توابین و اهل قیام که حداکثر مرگ را برگزیدند. به وقت نامناسب و در جنگ بیرون و برای تأمین سکوت نابهنگام، نابهنگامتر فریاد زدند. درست نیست!!

در نوشته های پیشین نویسنده این قلم، برخی از اسباب و دلایل شبهات مردم کوفه بیان شد و در اینجا قصد دارد به دلیل دیگری به ویژه در مورد مردم مکه و مدینه اشاره کند.

«کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» یعنی بدانیم که لحظه لحظه زندگی ما مرحله تصمیم گیری و انتخاب خیر و شر است.

می توان در تبیین و تحلیل حقایق اجتماعی بیش از حد ساده و ساده کرد و گروهی را محکوم کرد و با گروهی دیگر موافق بود، اما در عمل بدانیم! درست؛ نه چندان واضح و صریح و نادرست; نه، آنقدر سیاه و شفاف است که به راحتی می توانید آنها را از هم تشخیص دهید!

حق و باطل در هم می آمیزند و در هم می آمیزند و همین آمیختگی است که انسان را دچار تردید می کند. بدیهی است که برای مقصر دانستن افراد متزلزل و غیرفعال، ابتدا باید شبهات آنها را برطرف کرد و سپس از آنها حمایت کرد. اگر به دلایلی نتوانیم شبهات و دلایل شبهه شک کنندگان را برطرف کنیم، اخلاقاً مجاز نیستیم که افراد شک را تأیید کنیم!

تحقیق در این موضوع از آن جهت حائز اهمیت است که مردم امروز نیز همین شبهات و شبهات را در قالب های جدید دارند و بدون اینکه بدانند مانند مردم کوفه و مکه و مدینه عمل می کنند.

خلاصه دادخواست:

۱- تردید شیعیان کوفه در عدم همراهی کامل با مسلم بن عقیل و پیوستن به امام حسین (ع) به دلیل تردیدی بود که به درک آنها از امام و دستورات امام برمی گردد.

از منظر مذهب کوفی شیعه (و بسیاری از ما در ایران امروز!) این وظیفه امام است که جزئیات اعمال شیعیان را مشخص کند و هرگونه انحراف از دستورات امام، انحراف و انحراف است. انحراف. ایستاده و صبر است. (الوقوف در شک …. ایستادن در شک بهتر از افتادن در گودال مرگ است) و از آنجا که در دستور امام به مسلم، هر چند غیرمستقیم، اشاره ای به قیام و بعد از عزل نشده است. از فرماندار کوفه، امام صریحاً دستور داده بود که بمان تا من نزد تو بیایم. شک داشتند که آیا باید به کمک مسلم قیام کنند و در کوفه قدرت را به دست گیرند یا صبر کنند تا امام به تکلیف خود پی برد، پس صبر کردند و منفعل شدند تا مسلمانان تنها بمانند! زیرا شیعه کوفی; شیعه مقلد، ولایی و مطیع است.

۲- بسیاری از مردم کوفه در جدی بودن دعوای حسین و یزید تردید داشتند و گمان می کردند که سرانجام بین این دو که از یک قبیله و قبیله هستند صلح برقرار می شود و بعید است که خون عاملی برای عدم وجود آن باشد. حسین را وفا کرد و بدین ترتیب با ناباوری و اشک شاهد شهادت امام بود.

۳- تردید بسیاری از مردم کوفه در حمایت از حسین و حتی پیکار و جنگ با او (به ویژه کسانی که ابتدا به حسین نامه می نوشتند ولی با به قدرت رسیدن یزید، سنگ حکومت و خلافت یزید را بر سینه او می گذاشتند. بر حسین اصرار کردند و در مقابل حاکم بزرگ آلید بیرون نیامدند و بیعت نکردند! -عمرو (هر که می خواهد باشد) در حد اطاعت از رسول خدا و خداست، پس اکنون که یزید به گسترش ید رسید و حاکم شد، وظیفه هر مسلمانی است که اگر چه بود. در برابر یزید قبل از آن، باید تسلیم او شد، بنابراین بی وفایی حسین به یزید، با خروج از قبیله اصغر، بر عهده رسول خدا و خداست و چنین شد که برای اطاعت از خدا، به اطاعت از خلیفه ای مانند یزید روی آوردند و به دنبال خدا رفتند. لذت بردن از مبارزه با اچ یوسین.!!!

تردید در جدی بودن اطلاعات خطرناک و امیدهای واهی!!

۴- شبهات مردم مدینه و مکه نیز اشاره به این بود که با توجه به برداشتی که از وقایع خلافت علی بن ابیطالب و اختلاف خلیفه وقت با معاویه داشتند، در معنای آن اطلاعات تردید کردند. حسین بن علی درباره یزید اعلام کرد چقدر جدی است؟ و به همین دلیل تصور نمی کردند که دعوای حسین و یزید واقعاً به ترور حسین ختم شود.

به عبارت دیگر، مردم مدینه سابقه توافق حسن با معاویه را داشتند و به همین دلیل ممکن بود انتظار داشته باشند که در این صورت، هم یزید و هم حسین راه میانه را انتخاب کنند و سازش کنند و از درگیری دست بکشند (از قضا. ) پیشنهاد امام حسین به عمر سعد مبنی بر ترک جنگ و رفتن به شام ​​و مذاکره با یزید بی ربط است، این تصور و امید واهی ایشان بود.- گرچه به پیشنهاد شمر و مخالفت ابن زیاد این درخواست عملی نشد. ، حسین بن علی اخبار و اطلاعات یزید را جدی نمی گرفت و شاید حساسیت های امام حسین را به نوعی خصومت شخصی کشاندند. اما وقتی به خبر شهادت حسین رسیدند; آنها به خود آمدند و تحقیقاتی را که باید در زمان حیات حسین بن علی پس از شهادت انجام می دادند، انجام دادند! شخصی را برای اطمینان از صحت ادعای حسین به دربار یزید فرستادند و چون مطمئن شدند امام حسین جز حقیقت چیزی نگفته است قیام حرا را تشکیل دادند که به دلیل نامناسب بودن آنها با قتل های فراوان سرکوب شد. . .!!!!

واقعیت این است که قبل از کوفی نبودن باید نماز بخوانیم (همه ما بدون استثنا کوفی هستیم و البته تا زمانی که گره های ذهنی ما با آنها یکی باشد همچنان کوفی هستیم!!) تا نباشیم. مدنی و مکی!!!