واتیکان می گوید آنها هدیه هستند. گروه های بومی خواهان بازگشت آنها هستند


شهر واتیکان (AP) – موزه‌های واتیکان خانه برخی از باشکوه‌ترین آثار هنری در جهان است، از کلیسای سیستین میکل آنژ گرفته تا آثار باستانی مصر باستان و غرفه‌ای پر از ارابه‌های پاپی. اما یکی از کم بازدیدترین مجموعه‌های موزه، قبل از سفر پاپ فرانسیس به کانادا، در حال تبدیل شدن به پر مناقشه‌ترین مجموعه است.

موزه قوم شناسی Anima Mundi واتیکان، واقع در نزدیکی فودکورت و درست قبل از خروجی اصلی، ده ها هزار اثر و آثار هنری ساخته شده توسط مردمان بومی از سراسر جهان را در خود جای داده است که بیشتر آنها توسط مبلغان کاتولیک برای نمایشگاهی در سال ۱۹۲۵ به رم فرستاده شده است. باغ های واتیکان

واتیکان می‌گوید روسری‌های پردار، عاج‌های حکاکی شده ماهی‌های دریایی، نقاب‌ها و پوست حیوانات گلدوزی شده هدیه‌ای به پاپ پیوس یازدهم بود که می‌خواست دامنه جهانی کلیسا، مبلغان آن و زندگی مردم بومی را که بشارت می‌دادند جشن بگیرد.

اما گروه‌های بومی کانادا، که در بهار گذشته هنگام سفر به واتیکان برای ملاقات با فرانسیس، چند مورد از این مجموعه به آنها نشان داده شد، این سوال را مطرح می‌کنند که چگونه برخی از آثار واقعاً به دست آمده‌اند و متعجبند که چه چیز دیگری ممکن است پس از دهه‌ها نبودن در انبار باشد. در نمایش عمومی

برخی می گویند که آنها را می خواهند.

کسیدی کارون، رئیس شورای ملی متیس که ریاست هیئت متیس را برعهده داشت و از فرانسیس خواست تا اقلام را برگرداند، گفت: “این قطعات متعلق به ما باید به خانه بازگردند.”

بازگرداندن مصنوعات بومی و دوران استعمار، یک بحث مبرم برای موزه‌ها و مجموعه‌های ملی در سراسر اروپا، یکی از موارد دستوری است که فرانسیس در سفرش به کانادا، که از یکشنبه آغاز می‌شود، در انتظار است.

هدف اصلی این سفر این است که به پاپ اجازه دهد شخصاً در خاک کانادا به خاطر آزارهایی که مردم بومی و اجدادشان از مبلغان کاتولیک در مدارس مسکونی بدنام متحمل شدند، عذرخواهی کند.

کارون گفت که بازگرداندن اقلام مجموعه مبلغان به التیام آسیب بین نسلی کمک می کند و مردم بومی را قادر می سازد تا داستان خود را بیان کنند.

“برای مدت طولانی مجبور بودیم خودمان را پنهان کنیم. ما مجبور بودیم فرهنگ خود را پنهان کنیم و سنت های خود را پنهان کنیم تا مردم خود را ایمن نگه داریم.» “در حال حاضر، در این زمانی که می توانیم علناً به متیس بودن خود افتخار کنیم، در حال بازپس گیری آن چیزی هستیم که هستیم. و این قطعات، این قطعات تاریخی، داستان هایی از این که ما چه کسی بودیم را بیان می کنند.»

___

بیش از ۱۵۰۰۰۰ کودک بومی در کانادا از قرن نوزدهم تا دهه ۱۹۷۰ مجبور به تحصیل در مدارس مسیحی با بودجه دولتی شدند تا آنها را از نفوذ خانه و فرهنگ خود منزوی کنند. هدف مسیحی کردن و جذب آنها در جامعه اصلی بود که دولت های قبلی کانادا آن را برتر می دانستند.

سیاست رسمی کانادا در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ همچنین با هدف سرکوب سنت‌های معنوی و فرهنگی بومی در داخل کشور، از جمله ممنوعیت Potlatch در سال ۱۸۸۵ که مراسم یکپارچه ملل اول را ممنوع کرد، هدف قرار گرفت.

ماموران دولتی اقلام مورد استفاده در این مراسم و مراسم دیگر را مصادره کردند و برخی از آنها در موزه‌های کانادا، ایالات متحده و اروپا و همچنین مجموعه‌های خصوصی به پایان رسید. به عنوان مثال، کاتالوگ واتیکان از مجموعه قاره آمریکا، یک ماسک چوبی نقاشی شده از جزایر هایدا گوایی در بریتیش کلمبیا را نشان می‌دهد که «مربوط به مراسم پاتلچ است».

در جریان بازدید بهاری، ناتان عبد، که ریاست هیئت تاپیریت کاناتامی اینویت را بر عهده داشت، موضوع یک کایاک اینویت را در این مجموعه که در گزارشی در سال ۲۰۲۱ در روزنامه گلوب اند میل منتشر شد، مطرح کرد. به نقل از شرکت پخش کانادایی، اوبد گفت که رئیس موزه، کشیش نیکولا ماپلی، آماده بحث در مورد بازگشت آن است.

ماتئو برونی، سخنگوی واتیکان، احتمال بازگرداندن برخی از اقلام توسط فرانسیس در سفر آتی را رد نکرد و به خبرنگاران گفت: “ما خواهیم دید در روزهای آینده چه اتفاقی خواهد افتاد.”

استانداردهای بین‌المللی وجود دارد که موضوع بازگرداندن اموال فرهنگی بومی و همچنین سیاست‌های فردی موزه را هدایت می‌کند. به عنوان مثال، اعلامیه سال ۲۰۰۷ سازمان ملل متحد در مورد حقوق مردمان بومی، تاکید می کند که کشورها باید جبران خسارت کنند، از جمله از طریق استرداد، اموال فرهنگی، مذهبی و معنوی که «بدون رضایت آزاد، قبلی و آگاهانه آنها یا با نقض قوانین، سنت هایشان گرفته شده است. و آداب و رسوم.»

این امکان وجود دارد که مردمان بومی آثار دست خود را برای نمایشگاه ۱۹۲۵ به مبلغان کاتولیک دادند یا اینکه مبلغان آنها را خریداری کردند. اما مورخان این پرسش را مطرح می‌کنند که آیا با توجه به عدم توازن قدرت موجود در مأموریت‌های کاتولیک و سیاست دولت برای حذف سنت‌های بومی، که کمیسیون حقیقت و آشتی کانادا آن را «نسل‌کشی فرهنگی» نامیده است، این اقلام می‌توانست آزادانه عرضه شود.

مایکل گالبان، از Washoe and Mono Lake، گفت: «با توجه به ساختار قدرت آنچه در آن زمان در حال وقوع بود، برای من بسیار سخت است که بپذیرم اجباری در آن جوامع برای بدست آوردن این اشیاء در جریان نبوده است. Paiute مدیر و متصدی مرکز هنر و فرهنگ سنکا در شمال نیویورک است.

گلوریا بل، یکی از همکاران آکادمی آمریکایی در رم و استادیار بخش تاریخ هنر و مطالعات ارتباطات دانشگاه مک گیل، با این موضوع موافق است.

بل که اصالتاً متیس است و در حال تکمیل کتابی درباره نمایشگاه سال ۱۹۲۵ است، گفت: «استفاده از اصطلاح «هدیه» فقط کل تاریخ را پوشش می‌دهد. ما واقعاً باید زمینه چگونگی ورود این متعلقات فرهنگی به واتیکان و همچنین رابطه آنها با جوامع بومی امروز را زیر سوال ببریم.

مجموعه بومی مقر مقدس قرن ها پیش آغاز شد و برخی از اقلام پیش از کلمبیا برای پاپ اینوسنتی دوازدهم در سال ۱۶۹۲ فرستاده شد و در طول سال ها با هدایایی به پاپ ها، به ویژه در سفرهای خارجی، تقویت شده است. از ۱۰۰۰۰۰ موردی که در اصل برای نمایشگاه ۱۹۲۵ ارسال شده بود، واتیکان می گوید که ۴۰۰۰۰ مورد را نگه داشته است.

برخی از اقلام را به کشور بازگردانده است. در سال ۲۰۲۱، واتیکان نیوز گزارش داد که Anima Mundi اخیراً یک سر کوچک شده را به اکوادور بازگردانده است که توسط مردمان Jivaroan آمازون در مراسم مناسک استفاده می شد.

Katsitsionni Fox، یک فیلمساز موهاوک که به عنوان مشاور معنوی در هیئت ملل اول بهاری خدمت می کرد، گفت که اقلامی را دیده است که متعلق به مردم او هستند و باید «بازگردانده شوند» یا به وطن مادری بازگردانده شوند.

او در مورد کمربندهای وامپوم، چماق های جنگی و سایر مواردی که با دوربین تلفنش ثبت کرده است، گفت: “می توانید احساس کنید که آن جایی نیست که آنها به آن تعلق دارند و جایی نیست که آنها می خواهند باشند.”

موزه‌های واتیکان درخواست‌های مکرر برای مصاحبه یا اظهار نظر را رد کردند.

اما موزه در کاتالوگ سال ۲۰۱۵ خود از دارایی های خود در قاره آمریکا، اعلام کرد که این موزه احترام بزرگ کلیسا را ​​به فرهنگ های جهانی و تعهد آن به حفظ هنرها و مصنوعات خود را نشان می دهد، همانطور که وضعیت عالی قطعات نشان می دهد.

کاتالوگ همچنین گفت که موزه از گفتگو با مردم بومی استقبال می کند و موزه همکاری خود را با جوامع بومی در استرالیا قبل از برگزاری نمایشگاه در سال ۲۰۱۰ ادامه داده است. مدیر مجموعه، ماپلی، یک کشیش مبلغ و یک همکار از آن جوامع بازدید کردند، شهادت های ویدئویی گرفتند و به دنیا سفر کردند تا اطلاعات بیشتری در مورد دارایی های موزه جستجو کنند.

فرانسیس با افتتاح فضای بازسازی شده گالری Anima Mundi در سال ۲۰۱۹ با مصنوعاتی از اقیانوسیه و همچنین نمایشگاه موقت آمازون، گفت که این اقلام “با همان علاقه ای که برای شاهکارهای رنسانس یا مجسمه های جاودانه یونانی و رومی در نظر گرفته شده است.”

وی خاطرنشان کرد که برخی از اقلام اخیراً به چین امانت داده شده است و گفت: این مجموعه ما را به برادری انسانی دعوت می کند که در تقابل با فرهنگ کینه توزی، نژادپرستی و ملی گرایی است.

فرانسیس همچنین تعهد اعلام شده موزه به شفافیت را ستود و به پارتیشن‌های شیشه‌ای که امکانات انبار را در طبقه بالا نشان می‌دهد و ایستگاه‌های کاری مرمت‌کنندگان در طبقه اصلی را ستایش کرد: «شفافیت یک ارزش مهم است، بیش از هر چیز در یک مؤسسه کلیسایی.»

___

اگر بخواهید روز را در موزه های واتیکان بگذرانید، ممکن است Anima Mundi را از دست بدهید. تورهای رسمی شامل آن نمی‌شوند و راهنمای صوتی، که شامل توصیف‌های دوجین موزه و گالری است، آن را کاملا نادیده می‌گیرد. راهنمایان خصوصی می‌گویند که به ندرت بازدیدکنندگان را به آنجا می‌برند، زیرا هیچ علامت توضیحی روی ویترین یا پانل‌های متنی دیوار وجود ندارد.

مارگو نیل، که به عنوان رئیس مرکز دانش بومی در موزه ملی استرالیا به سرپرستی نمایشگاه بومیان واتیکان در سال ۲۰۱۰ کمک کرد، گفت که برای مجموعه‌های بومی امروز غیرقابل قبول است که برچسب‌های اطلاعاتی نداشته باشند.

نیل، یکی از اعضای کشورهای کولین و گامباینگیر، گفت: «به هیچ وجه با نامگذاری به آنها احترامی که شایسته آنهاست داده نمی شود. “آنها به زیبایی نمایش داده می شوند، اما از نظر فرهنگی به دلیل فقدان تصدیق چیزی غیر از “دیگری عجیب و غریب” خود، کاهش یافته اند.”

مشخص نبود که آیا نمایشگاه فعلی یک اثر در حال پیشرفت است که در نهایت برچسب هایی اضافه می شود یا خیر. در ورودی گالری، یک صفحه متنی درخواست کمک های مالی برای تامین مالی مجموعه می کند.

کارشناسان می‌گویند موزه‌ها و دولت‌ها در سراسر اروپا – در مکان‌هایی مانند آلمان، هلند و بلژیک – با مسئله مجموعه‌های استعماری و پسااستعماری خود دست و پنجه نرم می‌کنند و بحث انتقال قانونی اموال را پیش می‌برند. به جز برخی استثناها، روند به طور فزاینده ای به سمت بازگرداندن به کشور است – اخیراً توافقاتی در آلمان و فرانسه برای بازگرداندن قطعات مشهور برنز بنین به نیجریه اعلام شد.

جوس ون بوردن، مدیر یک لیست ایمیل گروهی و یک گروه فیس بوک به نام Restitution Matters که تحولات در این زمینه را ردیابی می کند، گفت: در تعدادی از کشورهای اروپایی تمایل خاصی برای بازگرداندن اشیاء و آرشیوها و بقایای اجدادی وجود دارد.

در کانادا، موزه سلطنتی بریتیش کلمبیا تا آنجا پیش رفته است که کتابی راهنما ایجاد کرده است که جوامع بومی را برای بازپس گیری میراث فرهنگی خود توانمند می کند.

در ویکتوریا، شهری که موزه در آن واقع شده است، گرگوری اسکافیلد مجموعه ای اجتماعی از حدود ۱۰۰ مورد از مهره های متیس، گلدوزی و سایر کارهای مربوط به سال های ۱۸۴۰ تا ۱۹۱۰ را جمع آوری کرده است که از طریق حراج های آنلاین و از طریق سفر ردیابی و به دست آورده و در دسترس قرار گرفته است. دانشمندان و هنرمندان متیس.

اسکافیلد، شاعر متیس و نویسنده کتاب آتی «دست‌های مادربزرگ ما: بازگرداندن هنر مادی متیس»، گفت: هر گونه گفتگو با موزه‌های واتیکان باید بر دسترسی کامل دانشمندان بومی به مجموعه و در نهایت آوردن اقلام به خانه متمرکز شود.

او گفت: «این قطعات داستان های ما را نگه می دارند. «این قطعات تاریخ ما را نگه می دارند. این قطعات انرژی آن مادربزرگ های اجدادی را در خود جای داده است.»

___

پوشش مذهبی آسوشیتدپرس از طریق همکاری AP با The Conversation US، با تأمین مالی از Lilly Endowment Inc پشتیبانی می‌شود. AP تنها مسئول این محتوا است.